ஜான் பால் கெல்லி. நியூ யார்க் மாகாணத்தின் குளிரூட்டப்பட்ட ஒரு அறையில் இருந்துக்கொண்டு எங்களுக்கெல்லாம் வேலை தரும் கிலையன்ட் மேனஜர். ஒரு விதத்தில் கிழ மேனஜரும் கூட.
நான்கு வருடத்திற்கு முன்பு தனது ஐம்பதாவது பிறந்தநாள் என்று சொல்லி, ஆஃப்ஷோர் டீம் எங்களுக்கு ஐநூறு டாலர்கள் அனுப்பியதைத் தவிர அவர் செய்த நல்ல காரியம் என்று எதையும் குறிப்பட்டுச் சொல்லிவிட முடியாது. அவ்வளவு கறாரான மனிதர். அவரை ஜான் என்றும் பால் என்றும் கெல்லி என்றும் இன்னும் சில பல அலங்காரப் பெயர்கள் கொண்டும் இடத்துக்கும் எங்கள் மூடுக்கும் தகுந்தார் போல அடையாளப்படுத்துவோம்.
கெல்லியுடனான அன்றைய கால் பத்தரை மணிக்கு என்று நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தது. வழக்கமான ப்ராஜட் அப்டேஸ் தான். ஆனால் அதே வாரத்தில் எற்கனவே இரண்டு முறை எங்களால் மாற்றியமைக்கப்பட்ட கால் என்பதால் ஆஃப்ஷோர் மக்களுக்கு அதிமுக்கியமாகிப் போன ஒரு கால். இந்தக் கார்பொரேட் உலகில் பெரும்பாலான முக்கிய கால்களின் பின்னனி இதுவாகவே அமைவது ஜஸ்ட் எ கோயின்ஸிடன்ஸ் டாம் இட் ரகம் தான்.
இன்னும் பத்து நிமிடங்கள் இருக்க, நான் ஒன்பதாம் தளத்தை ஏற்கனவே அடைந்திருந்தேன். ஏழு மணிக்குப் பிறகு, ஒரு டப்பர்வேர் பாக்ஸ் முழுக்க அடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த தர்பூசணித் துண்டுகள், முக்கால் லிட்டர் தண்ணீர், போதாதக் குறைக்கு ஒரு காஃபி என்று ஒரு இயற்கை உந்துதலுக்கான காரணிகளெல்லாம் போதுமான அளவு உழைத்திருந்ததில், அடுத்து என்னவாக இருக்க முடியும். அதே தான்.
ரெஸ்ட்ரூம் கதவு, திறந்ததும் நேரே சுமார் நான்கு அடி தள்ளி மறைவிற்கான ஒரு தடுப்பு, வலது பக்கம் நான்கைந்து கண்ணாடிகள், ஒவ்வொரு கண்ணாடிக்கும் துணைபோகும்படி ஒரு வாஷ் பேசின், அவற்றையெல்லாம் கடந்துச் சென்று நான் இளைப்பாறிவிட்டு திரும்பிப் பார்க்கிறேன், ஒரு நபர் இரண்டாவது வாஷ் பேசினில் முகம் கழுவிக் கொண்டிருந்தார். அவரைக் கடந்து அதற்கும் பக்கத்திலிருந்த வாஷ் பேசினில் கைகழுவிவிட்டு ஒரு டிஷ்யூவை உருவலாம் எனப் பார்த்தால், டிஷ்யூ டிஸ்பென்சரின் பொக்கை வாய் என்னைப் பார்த்துச் சிரிக்காத குறை. சேவ் பேப்பர் சேவ் ட்ரீஸ் என்பது மட்டும் ஸ்டிக்கராக இல்லாமல் இருந்திருந்தால், நம்மாட்கள் அதையும் உருவி துடைத்துத் தூக்கியெறிந்திருப்பார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பி எனது இருக்கைக்கு வந்து சேர்ந்தேன்.
சரியாக 10:29 அப்போது. கெல்லியின் கால். ஒன்றரை வருடமாக திரும்பத் திரும்ப டயல் செய்திருந்ததில் அந்தப் பத்து எண்களும் என் விரல்களுக்கே பாடம் ஆகியிருந்ததன. ஒரு சில விநாடிகளில் கெல்லியும் இணைய, வழக்கமான விசாரிப்புகளைக் கடந்து ப்ராஜக்ட் விஷயங்கள் ஓடிக் கொண்டிருந்தன.
அந்த ரெஸ்ட்ரூம் கதவை நான் திறந்தபோது, ஒரு உருவம் நான் முன்பே குறிப்பிட்டிருந்த அத்தடுப்பின் மறைவிலிருந்து விரைந்து கண்ணாடி நோக்கிச் சென்று முகம் கழுவுவது போல தன்னைக் காட்டிக் கொண்டதே, அதே உருவம் தான் நான் அங்கிருந்துக் கிளம்பும் வரைகூட அங்கு முகம் கழுவிக் கொண்டிருந்ததோ?
அந்நபர் அணிந்திருந்தச் சட்டை லிஃப்டில் நான் சந்தித்தவர் அணிந்திருந்ததை ஒத்துத்தான்… ஒரு வேளை, அதே சட்டை, அதே நபர் தானோ?
அழுதுக் கொண்டிருந்து, யாரோ வருவது போலத் தெரிந்ததும், அழுகையையும் கூடவே தனது அடையாளத்தையும் மறைக்க நினைத்து தான், அந்த மொத்த முகம் கழுவும் நாடகமுமோ?
இப்படியானக் கேள்விகளெல்லாம் என்னை பலமாகத் தாக்கிக் கொண்டிருக்கையில் செவி நரம்புகள் ஏந்தி வந்த அதிர்வலைகளை அர்த்தப்படுத்த முடியாமல் எனது மூளை சில விநாடிகள் ஸ்தம்பித்துப் போயிருந்தது.
“ஜீவன், யூ தேர்ர்… ஐ ஆஸ்ஸ்க்ட்.. டு யு ஹாவ் எனி அப்டேஸ்?” கெல்லியின் குரல் இயல்பை மீறியக் கூர்மையில் ஒலித்தது.
“நோ கெல்லி. நோ அப்டேஸ். சாரி ஐ வாஸ் ஆன் ம்யூட்” என்று சமாளித்தேன். வழக்கமானதொரு உத்தி தான் என்றாலும் ஒரு வகையில் நான் சொன்னதில் உண்மை இருந்தது.
குழப்பத்தில், ஐ வாஸ் ரியலி ஆன் ம்யூட்.
