ஸ்கூல்ல படிக்கும் போது, ‘இரண்டு மணிநேரத்துல திருப்பி குடுத்துட்றேன்’னு ஃபிரண்ட்கிட்ட இரவல் வாங்கி வேக வேகமா வீட்டுக்கு எடுத்துவந்து, மாடியில ஒரு ஓரமா உட்கார்ந்து, ஒரு நிமிஷம் கூட வேஸ்ட் பண்ணாம அந்த கை வீடியோ கேம்ல அப்படி விளையாடியிருக்கேன். இன்னைக்கு மார்க்கெட்ல இருக்குற எந்தவொரு ஸ்மார்ட் ஃபோன், பிளேஸ்டோர்ல கொட்டிக் கிடக்குற எந்தவொரு அதிநவீன கேம்னாலயும் கொடுக்க முடியாத சந்தோஷம் அது.
எதுவுமே இல்லாத காலத்தில் எல்லாமும் இருப்பது போல கொண்டாடிய நமது குழந்தை பருவம், எல்லாம் இருந்தும் எதுவுமே இல்லாதவர்கள் போல முகம் கவிழ்த்து நிற்கும் இன்றைய குழந்தைகளை தத்தெடுக்கவும் முடியாமல் தவிக்கிறது.
என்ன செய்ய..
பழுதுபார்த்தும் பயனில்லை என்ற நிலைக்கு தள்ளப்பட்டுவிட்டது இந்த வாழ்க்கை.
கடைசிப் பொற்காலக் குழந்தைகள் நாம்.
No comments:
Post a Comment